Heel af en toe ……


Vindt een Afghaanse Windhond fokker een puppy in het nest die er een beetje anders uitziet. Soms is dat een bijna bonte en soms blijkt die “een beetje andere “gladharig en dat nog wel van ouders met volle Afghanen vachten.

In Nederland viel er één in de kennel ’t Martinihaim, één in de Wilgensloot kennel en één in de kennel from the House of Daylight.

Wanneer de eerste “kale” Afghaan werd geboren is niet helemaal te achterhalen, maar indertijd had Han Jungeling al foto’s van een in Zweden gefokte gladhaar. Mogelijk nog vroeger vond Molly Sharp een gladhaar in haar nest, dus zo af en toe is er een gladhaar pup te verwachten.

Dus naast de in Nederland geboren kale Afghanen, zijn er ook kale Afghanen in andere delen van de wereld geboren. Zo fokte de Afeena kennel uit Engeland met hun kale reu terug en kreeg een half-half nest en baarde de in Californie (± 1976) geboren gladhaar Afghaan Zuke heel wat opzien in het Noorden van Amerika.

Bijna gelijktijdig baarde een tweede kale Afghaan opzien in het Zuiden van Amerika. Ook zijn er in Duitsland, Oostenrijk en Frankrijk “kale”Afghanen geweest. De Franse president G. Pompidou kreeg in 1968 tijdens een officiële reis een stel gladhaar Afghanen cadeau, de reu kwam van de kennel van Sardar Akmed Wali Khan van de Bakswa desert. Er werd later een nest mee gefokt en de pups waren allemaal gladharig.

Connie Miller schrijft dat er veel meer kale Afghanen geweest moeten zijn, maar het was een ongeschreven regel om die pups te verdonkeremanen. Want de straine was niet “zuiver”, nu weten we wel beter. In “Kaboul time”, in 1962 schreef “Gowber”en in 1997 “Wahab Abdul Kamal”dat er in Afghanistan 3 soorten windhonden zijn, Bakhmul (of Makhmul) met veel beharing, Kalagh (of Kosa) met bevedering en Luchbak (of Loghaar) gladharig.

Volgens mij is het gewoon een terugslag van vroeger, vele soorten windhonden leefden er in Azie en Afrika en een aantal rassen vinden we terug in de wortels van Oosterse Windhonden.

Het is toch geweldig dat die wortels nog leven in hedendaagse Afghaanse Windhonden. In Salukis is het een beetje éénvoudiger, ze kunnen bevederd of gladharig zijn.

Daardoor is het bij dat ras makkelijker te voorspellen wat er geboren wordt, maar bij de Afghanen is dat niet zo éénvoudig of misschien helemaal niet. Onze Afghaanse Windhonden stammen af van een paar importen uit de twintiger jaren en zo kreeg ook Mrs. Sharp, vanuit die lijnen haar gladhaar.

Een enkele latere import Afghaan kwam erbij maar de “kale”was er al. Ook is er wat geschreven over een “kale”van Afghanen kennel “Kaf”, maar Afghanen met dat affix waren meest dessert type.

Daarom is het nu niet meer te achterhalen of daar ook gladhaar Afghanen geboren zijn.

Opvallend is dat de meeste gladhaar Afghanen teven waren. Bij mijn weten had alleen Mrs. Rylatt een reu en was er ook een reu geboren in Australië. De Martinihaim kennel wilde graag de reu uit Australië, maar de fokker had hem al laten inslapen.

 In de beginne was een Afghaanse Windhond een gladhaar met zware bevedering en wol die door de gladde vacht heen groeide en langer werd dan de stevige gladde vacht.

In deze dagen is daar door fokrichting wat verandering in gekomen, vroeger was het een hond in pyjama, dat zegt niemand op straat meer van een Afghaan. Hoe dat allemaal met de genen zit moeten experts maar eens uitleggen.

 Het schijnt dat er altijd slechts één in het nest kan komen als verrassing. Ongeveer tien “kale”heb ik kunnen achterhalen, zoals u hebt kunnen lezen. Interessant is te weten of er nog meer “kale” Afghanen zijn geboren.

 

 

Eta Pauptit, mei 2001

Back